Pierre PAULUS (Châtelet, 1881 - Brussel, 1959)

Deze schilder, lithograaf en keramist komt uit een artiestenfamilie. Tijdens het begin van zijn loopbaan wordt hij beïnvloed door de Franse impressionistische school en het luminisme dat eigen is aan Emile Claus (1849-1924) en zijn school. Zijn eerste landschappen zijn ervan doordrongen, zowel qua techniek, de keuze van onderwerpen, als de levendige, warme kleurtinten.

Constantin Meunier (1831-1905) maakt met zijn realistische schilderkunst en sociale thema's een diepe indruk op P. Paulus. Hij overlijdt in 1905. Vanaf die datum verschijnen van Paulus de eerste doeken die zijn doordrongen met de industriële atmosfeer van de oevers van de Samber.

In 1910 knoopt Paulus vriendschapsbanden aan met Jules Destrée (1863-1936). Het volgende jaar realiseert hij Jeunesse (Jeugd), een betekenisvol werk in zijn loopbaan en één van de meesterwerken van het Salon voor Moderne Kunst tijdens de Tentoonstelling van Charleroi in 1911.

Van het romantische realisme van Jeunesse evolueert Paulus vervolgens naar een kunst met expressionistische accenten, die doen denken aan Permeke. Het werk met het mes in een overdadige pasta onthult een rijkelijk kleurenpalet, met schier eindeloze nuanceringen. Hij vormt heldhaftige figuren van mijnwerkers, metaalarbeiders of sleepsters, die het grootste deel van een zwaarwichtig en somber decor vullen, in navolging van artiesten als Marius Carion (1898-1949).